De Amstel Tower bestaat uit een laagbouwgedeelte (hotel) van zes lagen met daarop een 103m hoge woontoren met dertig verdiepingen. Kenmerkend in het ontwerp van de toren zijn de afgeronde hoeken van het gebouw met rondom balkons. De constructie van de woontoren bestaat uit heldere en logische draaglijnen die doorlopen tot de fundering. De aanwezige betonwanden verzorgen de stabiliteit in twee richtingen. Deze wanden worden in de onderbouw langer, waardoor de krachten goed worden gespreid op de fundering. Hierdoor was het mogelijk de dikte van de wanden te beperken. De hoge funderingskrachten van de toren zouden bij een traditionele fundering leiden tot hoge poeren, balken en funderingsplaat onder de stabiliteitselementen. Dat zou vragen om een diepe bouwput, bestaande uit damwanden en onderwaterbeton. Dit zou een technisch lastige en dure opgave zijn, zo vlak naast het spoor en metrotrace. De kosten zijn sterk gereduceerd door de wanden in de kelder te gebruiken als funderingsconstructie. De palen zijn rechtstreeks onder deze betonwanden en zonder poeren geplaatst. Groot voordeel van deze oplossing is dat de bouwput met een open ontgraving en zonder bemaling kon worden uitgevoerd. Uitdaging bij het ontwerp van het palenplan was dat de bodem in dit deel van de hoofdstad nog minder draagkrachtig is dan elders. De tweede zandlaag is nauwelijks aanwezig. Er is gekozen voor gekoppelde prefab palen van circa 50m diep in de derde zandlaag die pas 46m ondr het maaiveld begint.

Filmpje van de voortgang van het project